Ανησυχώντας από τις επιδρομές στο Σεν Ναζαίρ και τη Διέπη το 1942, ο Χίτλερ διέταξε την κατασκευή οχυρώσεων κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού της ηπειρωτικής Ευρώπης, από την Ισπανία μέχρι τη Νορβηγία, για την προστασία από μια αναμενόμενη συμμαχική εισβολή. Οραματίστηκε 15.000 οχυρωματικές θέσεις με 300.000 στρατιώτες, αλλά οι ελλείψεις, ιδιαίτερα σε σκυρόδεμα και ανθρώπινο δυναμικό, σήμαιναν ότι τα περισσότερα από τα οχυρά σημεία δεν κατασκευάστηκαν ποτέ.
Καθώς αναμενόταν να είναι ο τόπος της εισβολής, το Πα ντε Καλαί ήταν έντονα οχυρωμένο. Στην περιοχή της Νορμανδίας, οι καλύτερες οχυρώσεις συγκεντρώνονταν στις λιμενικές εγκαταστάσεις του Χερβούργου και του Σεν-Μαλό. Ο Ρόμελ ανέλαβε να επιβλέψει την κατασκευή περαιτέρω οχυρώσεων κατά μήκος του αναμενόμενου μετώπου εισβολής, το οποίο εκτεινόταν από την Ολλανδία μέχρι το Χερβούργο, και του ανατέθηκε η διοίκηση της νεοσύστατης Ομάδας Στρατιών Β, η οποία περιελάμβανε την 7η Στρατιά, την 15η Στρατιά και τις δυνάμεις που φρουρούσαν την Ολλανδία. Οι εφεδρείες για αυτήν την ομάδα περιλάμβαναν την 2η, 21η και 116η Μεραρχία Πάντσερ.
Ο στρατηγός Ρόμελ πίστευε ότι η ακτή της Νορμανδίας θα μπορούσε να είναι ένα πιθανό σημείο απόβασης για την εισβολή, γι’ αυτό διέταξε την κατασκευή εκτεταμένων αμυντικών έργων κατά μήκος αυτής της ακτής. Εκτός από τις τσιμεντένιες θέσεις πυροβόλων σε στρατηγικά σημεία κατά μήκος της ακτής, είχε διατάξει την τοποθέτηση ξύλινων πασσάλων, μεταλλικών τριπόδων, ναρκών και μεγάλων αντιαρματικών εμποδίων στις παραλίες για να καθυστερήσουν την προσέγγιση των αποβατικών σκαφών και να εμποδίσουν την κίνηση των αρμάτων μάχης.Αναμένοντας ότι οι Σύμμαχοι θα αποβιβάζονταν με την παλίρροια, ώστε το πεζικό να περνάει λιγότερο χρόνο εκτεθειμένο στην παραλία, διέταξε την τοποθέτηση πολλών από αυτά τα εμπόδια στο σημείο της υψηλής στάθμης των υδάτων.
Συρματοπλέγματα, παγίδες και η μηδαμινή κάλυψη εδάφους έκαναν την προσέγγιση επικίνδυνη για το πεζικό. Με εντολή του Ρόμελ, ο αριθμός των ναρκών κατά μήκος της ακτής τριπλασιάστηκε. Η αεροπορική επίθεση των Συμμάχων πάνω από τη Γερμανία είχε παραλύσει τη Λουφτβάφε και είχε εδραιώσει την αεροπορική υπεροχή στη δυτική Ευρώπη, οπότε ο Ρόμελ γνώριζε ότι δεν μπορούσε να περιμένει αποτελεσματική αεροπορική υποστήριξη. Η Λουφτβάφε μπορούσε να συγκεντρώσει μόνο 815 αεροσκάφη πάνω από τη Νορμανδία σε σύγκριση με τα 9.543 των Συμμάχων. Ο Ρόμελ μερίμνησε για την εγκατάσταση πασσάλων με παγίδες, γνωστών ως Rommelspargel (τα σπαράγγια του Ρόμελ), σε λιβάδια και χωράφια για την αποτροπή των αεροπορικών αποβάσεων.
Ο Γερμανός υπουργός εξοπλισμών Άλμπερτ Σπέερ σημειώνει στην αυτοβιογραφία του το 1969 ότι η γερμανική ανώτατη διοίκηση, ανησυχώντας για την ευπάθεια των αεροδρομίων και των λιμενικών εγκαταστάσεων κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Θάλασσας, πραγματοποίησε διάσκεψη στις 6-8 Ιουνίου 1944 για να συζητήσει την ενίσχυση της άμυνας στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια των αποβάσεων της 6ης Ιουνίου 1944 στη Νορμανδία , τα συμμαχικά στρατεύματα και τα αμφίβια αποβατικά σκάφη αντιμετώπισαν τη τρομερή σειρά γερμανικών θαλάσσιων και παραθαλάσσιων εμποδίων. Σχεδιασμένα από τον Στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ, ειδικά για να αποσπούν τα κάτω μέρη των αποβατικών σκαφών ή να αναγκάζουν τα στρατεύματα να αποβιβάζονται εκατοντάδες μέτρα μακριά από την ακτή υπό σφοδρά πυρά.
Ο φόρος αίματος μεγάλος για τους συμμάχους το τείχος του Ατλαντικού σχεδιασμένο με χιλιάδες αντιαποβατικά κωλύματα και χιλιάδες νάρκες και οχυρωμένες θέσεις οπλισμένου σκυροδέματος δεν άντεξε…
Στη προβαλλόμενη τομή του εδάφους της ακτής έχουν σχεδιαστεί τα αντιαποβατικά κωλύματα που αντιμετώπισαν οι συμμαχικές δυνάμεις σε ένα τυπικό τμήμα της παραλίας της Ομάχα κατά την εισβολή στη Νορμανδία.
Στη θάλασσα κάτω από τη γραμμή της άμπωτης υπήρχε μια σειρά από κορμούς (μερικοί με νάρκες τοποθετημένες επί των αυτών) ακολουθούμενη από μια σειρά από εχίνους, εμπόδια ύψους πέντε ποδιών φτιαγμένα από τρεις διασταυρούμενες χαλύβδινες δοκούς.
Ανάμεσα στην άμπωτη και την παλίρροια (απόσταση 300-400 γιάρδες) υπήρχε μια σειρά από “βελγικές πύλες” (χαλύβδινα πλαίσια ύψους επτά ποδιών και επτά ιντσών) ακολουθούμενη από μια άλλη σειρά από ξύλινους πασσάλους (μερικοί με νάρκες τοποθετημένες), μια σειρά από τρίποδα καβαλέττα προεξέχοντος ενός μακρύ κορμού (στο οποίο μερικές φορές τοποθετούνταν νάρκες) που στηρίζονταν από δύο μικρότερους κορμούς και μια άλλη σειρά από εχίνους.
Ακριβώς πέρα από τη γραμμή της παλίρροιας υπήρχαν 5-10 γιάρδες που υποστηρίζονται από τοιχείο λιθορριπή ή αμμόλοφους, με μια γραμμή από σύρμα κονσερτίνας πίσω από αυτό.
Στην άλλη πλευρά του τείχους και του φράκτη κονσερτίνας υπήρχαν περίπου 200 γιάρδες ακτής που κατέληγαν σε υψώσεις 100-170 πόδια κάθετα προς την κατεύθυνση εισβολής.
