Ήταν Δεκέμβριος μήνας του 2002, κακή χρονιά πολλές βροχές και πολύ κρύο, όπως είπα το στρατόπεδο του τάγματος ήταν στη δυτική όχθη του Νέστου ποταμού και πάντοτε με προβλημάτιζε μην φουσκώσει το ποτάμι και πλημμυρίσουμε… έβρεχε ασταμάτητα μια βδομάδα μέσα στο στρατόπεδο όπου δεν υπήρχε ασφαλτόστρωση ήθελες γαλότσες…
Θα ήταν η ώρα 23.00 το βράδυ που με πήρε τηλέφωνο ο συχωρεμένος ο Μπάλλας, ο Δκτης Μηχανικού του Σώματος, Ανδρέα ο Νέστος έσπασε το ανάχωμα στο χωριό Δασοχώρι, πλημύρισε το χωριό, έκοψε από ανατολικά το δρόμο αφού παρέσυρε το οδόστρωμα και εγκλώβισε τον κόσμο μέσα… φύγε να πας να δεις τι θα κάνουμε??
Η περιφέρεια ως συνήθως στα δύσκολα κάλεσε το στρατό κι ας είχε εκατοντάδες υπαλλήλους και μηχανήματα…Να βρέχει καρεκλοπόδαρα, ένας παγωμένος αέρας να σου κόβει το κεφάλι. Παίρνω τον Αξκο υπηρεσίας τηλέφωνο να αρχίσει να μαζεύει μέσα τους Αξκους και τους χειριστές των μηχανημάτων, συναγερμός.. το ταλαίπωρο το Μηχανικό πάλι μπροστά, πλημμύρα, σεισμός, φωτιά, χιόνι… ποιός θα πήγαινε το Πυροβολικό ή η τοπική αυτοδιοίκηση που έπαιρνε τις πιστώσεις?
Υποστήριξη δια πυρών εκ του μακρόθεν το πυροβολικό.. όταν έρχεται η ώρα να γίνει στρατηγός κάποιος του Μηχανικού.. τότε σου λένε, εσύ δεν διοίκησες σχηματισμό δεν ξέρεις από τακτική και στρατηγική… γιατί μωρέ δεν φοίτησα σε όλες τις σχολές? με έβαλες να διοικήσω και δεν τα κατάφερα? Όταν δίναμε καθημερινές μάχες και εσείς παίρνατε τα εύσημα είμαστε καλοί??
Πήρα το δικό μου τζιπ το Χόντα, δεν περίμενα να έλθει το υπηρεσιακό και έτρεξα…ενθουσιώδης και παρορμητικός όπως πάντα… πηγαίνοντας προς το νταμάρι που μέσα εκεί είχαμε το υλικό γεφυροσκευής και είχα δώσει εντολή να πάει το πρώτο ρυμουλκό να ετοιμάζεται για να φορτώσει το είδος του υλικού όπως θα του έλεγα… το Χόντα βούλιαξε μέχρι το σασί.. και ήταν καινούργιο το καημένο.
Το άφησα βουλιαγμένο, πήρα το υπηρεσιακό και έφυγα για το Δασοχώρι να δω την κατάσταση και να εκτιμήσω πως θα γεφύρωνα τον κομμένο δρόμο, ώστε ο κόσμος να απεγκλωβιστεί… Πήγα τρέχοντας μες τη νύχτα με καταρρακτώδη βροχή και τρελό αέρα.. ευτυχώς όταν ήμουν στο SHAPE, λάδωσα μια μαυρούλα υπαξιωματικό του αμερικανικού στρατού και μου αγόρασε ένα τζάκετ γκόρντεχ αδιάβροχο, γιατί τα ελληνικά έβαζαν το νερό αμέσως… φόρεσα γαλότσες και πήγαμε.
Είχε σταθερά εκατέρωθεν εποχθια ο κομμένος δρόμος οπότε με πλάκες εδράσεως μπορούσα να πατήσω αμφιέριστη γέφυρα οχημάτων, επέλεξα αντί τη χαλύβδινη βαρεία Μπέλεϋ, να κάνω σταθερή Μ4Τ6 των 38 ποδών από αλουμίνιο, αφού πήρα το άνοιγμα που έπρεπε να γεφυρωθεί… αναφέροντας σχετικά στο Δκτη Μηχανικού του Σώματος που καθόταν μακριά στο γραφείο του και στο στρατηγό.
Είχα κάποια «παντόφλα» όπως έλεγαν τότε τα πρώτα κινητά το 2001 και έδινα διαταγές και οδηγίες επιστρέφοντας για να κερδίσουμε χρόνο, φορτώσαμε δοκούς καταστρώματος στο πρώτο ρυμουλκό, τα φαντάρια μες τη βροχή με τα αδιάβροχα και όσες γαλότσες είχαμε, να πάρουμε το στάγιερ με τα Η-Ζ (Ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη) να έχουμε φωτισμό…το άλλο ρυμουλκό με διαδοκίδες, πύρους, πλάκες έδρασης, αναβαθμούς και όλα τα παρελκόμενα της γέφυρας Μ4Τ6.
Ξεκινήσαμε φάλαγγα, ζήτησα τη βοήθεια της στρατονομίας για τη κίνηση μες τη νύχτα και τη βροχή, μην είχαμε κανένα άλλο ατύχημα… 03,30 το πρωί είχαμε κάνει τη γέφυρα, μου έκοψε και πριν φύγω πήρα δυο μπουκάλια κονιάκ που είχα στο γραφείο μου…Από το πολύ κρύο που καθόμουν πάνω στο κατάστρωμα της γέφυρας να επιβλέπω και να δίνω εντολές μούδιασε το στόμα μου και δεν είχα φωνή.
Τα μπουκάλια το κονιάκ πήγαιναν από στόμα σε στόμα… ξημερώματα γυρίσαμε στη μονάδα αφού δώσαμε τη γέφυρα στην αστυνομία για φύλαξη και ήλθε ο κόσμος και μας ευχαρίστησε… Τους μάζεψα στο λόχο διοικήσεως αφού τους δώσαμε ζεστό τσάι, για να τους συγχαρώ και να τους επαινέσω για την επιτυχή αποψινή μας αποστολή και να τους αφήσω να κοιμηθούν όλη τη μέρα… Εγώ πήρα ένα ρυμουλκό, έδεσα το Χοντα από τη ρυμούλκα και το έβγαλα.. το πήγα με την οδική βοήθεια στο συνεργείο και πλήρωσα τη ζημιά που έπαθε…
Σώσαμε το Δασοχώρι και τους κατοίκους από την πλημμύρα και τον πνιγμό, όπως το Μηχανικό έκανε στο παρελθόν και τώρα πάλι παρόν, σε όλες τις φυσικές καταστροφές, όπως θα συνεχίσει να κάνει και στο μέλλον, προσφέροντας το μεγαλειώδες κοινωνικό του έργο στην ειρήνη που κανένα άλλο όπλο του Στρατού Ξηράς δεν κάνει και αναλυτικά έχω καταγράψει, αξιολογήσει και προβάλει με φωτογραφίες, αδιάψευστα ιστορικά στοιχεία για τους απίστους, στο βιβλίο μου «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ και ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΕΡΓΟ ΤΟΥ 1829 -2023».
Δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν να εγκαταστήσουμε σκοπιές στη σταθερή γέφυρα Μ4Τ6, είπαμε στο αστυνομικό τμήμα Ευλάλου να προσέχει το υλικό καθότι ήταν από αλουμίνιο, πήγαν οι γύφτοι της περιοχής και έκλεψαν τις πλάκες επικαλύψεως των αναβαθμών, παρότι ψάξαμε σε όλα τα παλιατζίδικα και ανακύκλωσης υλικών δεν τις βρήκαμε… το να στηθεί γέφυρα οχημάτων ανοίγματος 10 μέτρων εντός 2 ωρών από λήψεως της εντολής, σε ακραίες καιρικές συνθήκες 02,00 το πρωί ήταν άθλος που μόνο το Μηχανικό εκτελεί στον ελληνικό κατασκευαστικό κλάδο με τα υλικά που διαθέτει όταν οι διοικήσεις γνωρίζουν τις δυνατότητες και τους περιορισμούς του.
Δυστυχώς η πολιτεία αλλά και η ηγεσία μας δεν προβάλει δεόντως την κοινωνική μας προσφορά, αθόρυβα και σεμνά χωρίς την παρουσία των καναλιών και τηλεοράσεων το 724 ΤΜΧ εξετέλεσε το καθήκον του προς την πατρίδα και τη κοινωνία.
