Ομιλία Προέδρου ΣΑΑΜΧ Αντγου ε.α. Κασιδόκωστα Γεώργιου στην ΣΜΧ την 20/06/2026
Το κείμενο της Ομιλίας
Κύριε Υπουργέ
Σεβασμιώτατε
Κύριε Υπαρχηγέ του ΓΕΣ
Σεβαστοί προσκεκλημένοι
Σεβαστοί Συνάδελφοι
«Ἀρηϊφάτους θεοί τιμώσι καὶ ἄνθρωποι»
«Τους νεκρούς του πολέμου τους τιμούν οι θεοί και οι άνθρωποι».
Αυτό το χρέος τιμής στους Ήρωες πεσόντες εκπληρώνουμε σήμερα στο λίκνο του Όπλου μας, τη Σχολή Μηχανικού Εκπαιδευτήκαν, γαλουχήθηκαν, ατσαλώθηκαν με τα ιδεώδη της Πατρίδος, έδωσαν τον όρκο του Έλληνα στρατιώτη για πίστη και αφοσίωση στα Ιερά και στα Όσια της Φυλής και πέρασαν στην Αθανασία.
Ευόρκως και ευδοκίμως στον αγώνα της Θυσίας πορεύτηκαν και σήμερα στο προσκλητήριο η σάλπιγγα προστάζει: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ στρατιώτα τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθης, την πίστιν τετήρηκας τον δρόμον τετέλεκας, άτρεπτον και αμετακίνητον τον όρκον της πίστεως και πατρίδος μέχρι τέλους εφύλαξας, είσελθε στην χαράν του Κυρίου σου…»
Τα οστέα των πεσόντων, όπως αναγράφεται στις στήλες του επιβλητικού ηρώου μας, φυλάττουν της Πατρίδος ημών τα όρια, το δε τίμιο αίμα τους επότισε της ελευθερίας ημών το δένδρο.
Από αυτούς όλοι μας «βαπτισθήκαμε» στην ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ με οδηγό την Ιστορία και τους ΗΡΩΕΣ που έπεσαν «τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.»
Το Όπλο μας από την ίδρυση του το 1829 έδωσε το παρόν σε όλους του Αγώνες του Έθνους για την ελευθερία και την υπεράσπιση της πατρώας Γης, αλλά και την εξασφάλιση της ασφάλειας και της προόδου των Ελλήνων, πάντα σε συνθήκες δυσμενείς! Σε αυτή την πορεία κατέχει την ύψιστη τιμή να προσφέρει τον ανθό του στην Πατρίδα, και την Δόξα του μαρτυρούν τα 4 Ηρώα της Σχολής.
Το ρητό του Όπλου μας, «Αμ’ έπος αμ’ έργον» περιγράφει απόλυτα τη φύση των ανθρώπων που τιμάμε σήμερα. Οι ήρωες του Μηχανικού δεν υπήρξαν μόνο γενναίοι πολεμιστές, αλλά και δημιουργοί. Ήταν εκείνοι που κάτω από τα εχθρικά πυρά άνοιγαν δρόμους εκεί που υπήρχαν γκρεμοί, γεφύρωναν ποτάμια, εξασφάλιζαν τις επικοινωνίες, κατασκεύαζαν οχυρά και εκκαθάριζαν ναρκοπέδια, ρισκάροντας κάθε δευτερόλεπτο τη ζωή τους για να προελάσει νικηφόρα ο Ελληνικός Στρατός.
Η χορεία των Ηρώων ξεκινά από το 1866 με τους Ανθλγους (ΜΧ) Μωραίτη και Δυοβουνιώτη, τον Υπλγο (ΜΧ) Πραϊδη, φτάνει στους πρωτοπόρους αεροπόρους του Λόχου Αεροπλοϊας στους βαλκανικούς πολέμους 1912-13,
Στην προέλαση προς Άγκυρα με το τάγμα Σιδηροδρόμων, με τους Λόχους Γεφυροσκευής των Σ. Στρατού που υπό τα εχθρικά πυρά έζευξαν σε επτά (7) σημεία το Σαγγάριο και την ξεχωριστή αυτοθυσία που οι ηρωικοί Σκαπανείς Τηλεγραφητές υποστήριξαν την εκστρατεία με τα πενιχρά μέσα Επικοινωνιών της εποχής και έδωσαν μάχες εκ του συστάδην με τον εχθρό, όπως στο σιδηροδρομικό σταθμό στο Σαλιχλή το 1922.
Από τους σκαπανείς και τους τηλεγραφητές στα 1940 που κάτω από σφοδρά εχθρικά πυρά υποστήριζαν την άμυνα αρχικά και την αντεπίθεση μετά, με τους ναρκαλιευτές στη Μέση Ανατολή και στην εμφύλια τραγωδία, η προσφορά στο πεδίο της τιμής έρχεται μέχρι τις μέρες μας στα 1974 στις επιχειρήσεις στην Κύπρο για την απόκρουση του Τούρκου εισβολέα με τους πεσόντες του 70 ΤΜΧ. Κορυφαίος σέρνει το χορό ο «σύγχρονος Λεωνίδας», ο Μανιάτης Λγος (ΜΧ) ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ με τους Ήρωες της Δριας ΜΧ της ΕΛΔΥΚ «Ακόμη κι αν περάσουν από πάνω μας τα τανκς εμείς θα μείνουμε ΕΔΩ και θα χτυπήσουμε το πεζικό Δεν θα υποχωρήσουμε ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ.» τα λόγια του Ήρωα δείχνουν το δρόμο.
Με το πιστόλι του έχει σταματήσει 2 άρματα, πάει στο 3ο. Όμως ένα βλήμα από 50άρι τον βρίσκει στο κεφάλι. Το άψυχο σώμα μπροστά στο άρμα πέφτει, μα η ψυχή του πετάει ψηλά Από εκείνη την στιγμή ο Λοχαγός ΜΧ Σωτήριος Σταυριανάκος μπήκε στο πάνθεον των Ηρώων της Λακωνικής Γης, συναντώντας τον Λεωνίδα και τον Δαβάκη.… ένας στρατιώτης από την Κρήτη, ο Βολακάκης ο Μάριος φωνάζει «σκότωσαν τον Λοχαγό!» και βγαίνει από το όρυγμα για να πάρει το σώμα του Λοχαγού να το τραβήξει στις γραμμές μας… Ριπές από πολυβόλα διαπερνούν το σώμα του λεβέντη Κρητικού … Ένας Μανιάτης και ένας Κρητικός σε άμιλλα ηρωϊσμού… πεσμένοι νεκροί στην αιματοβαμμένη γη της Κύπρου.
Η θυσία του Μηχανικού δεν σταμάτησε στα πεδία των μαχών. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται σε καιρό ειρήνης, στον καθημερινό, ακήρυχτο πόλεμο με τις νάρκες και τους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Από το 1954 μέχρι και σήμερα με τους 32 ναρκαλιευτές του Τάγματος Εκκαθαρίσεως Ναρκοπεδίων Ξηράς (ΤΕΝΞ), οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους σε περίοδο ειρήνης για να καθαρίσουν την ελληνική ύπαιθρο από τα κατάλοιπα των πολέμων.
Το Όπλο μας έχει την ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ του ανθού του στο βωμό της ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ του κοινωνικού συνόλου σε καιρό ειρήνης.
«Ανδρών αγαθών έργων γενομένων έργων και δηλούσθε τας τιμάς», προστάζει στον Επιτάφιο του Περικλή
Κυρίες και κύριοι,
Ως πρόεδρος του Συνδέσμου Αποστράτων Αξκων ΜΧ εκφράζοντας τους παλαιοτέρους, μπορώ και ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία βλέποντας τη νέα γενιά του Όπλου μας. Τους άξιους συνεχιστές της ένδοξης Ιστορίας του Μηχανικού τους παροτρύνω, όπως δικαίως σήμερα μπορούν να μεγαλύνονται και να καυχώνται για την ανεκτίμητη προσφορά του Όπλου μας, παραδειγματιζόμενοι από το την θυσία των Ηρώων μας, να θυμώνται ότι επωμίζονται βαρειά παρακαταθήκη, ώστε μεθοδικά αθόρυβα ευόρκως και αγογγύστως εργαζόμενοι, να αξιωθούν να προσθέσουν νέες σελίδες στην ένδοξη ιστορία του.
Οι ήρωες του Μηχανικού πέρασαν στην αθανασία. Το παράδειγμά τους αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο συνεχίζει να πορεύεται το Όπλο μέχρι σήμερα, με υψηλό φρόνημα, ετοιμότητα και αυταπάρνηση.
Ας είναι η μνήμη τους αιώνια.
Αθάνατοι οι ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ!
Ζήτω το Όπλο του Μηχανικού!
Κλικ για μεγέθυνση:
