Και τα δυο παιδιά του σκοτώθηκαν πολεμώντας
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1858. Απόφοιτος της Σχόλης Ευελπίδων, ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Μηχανικού το 1881. Το 1884 προήχθη σε Υπολοχαγό, το 1888 σε Λοχαγό και σε τρία έτη αργότερα σε Ταγματάρχη. Το 1905 προβιβάστηκε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και πέντε χρόνια μετέπειτα στον αντίστοιχα του Συνταγματάρχη. Το 1912 προήχθη σε Υποστράτηγο και το 1913 σε Αντιστράτηγο. Ως διοικητής της 2ης Μεραρχίας μετείχε στις επιχειρήσεις του 1912 στη Μακεδονία. Πήρε μέρος στις μάχες του Σαρανταπόρου και Γιαννιτσών και εν συνεχεία σε όσες διαδραματίστηκαν προ των Ιωαννίνων.
Κατά τις πολεμικές δραστηριότητες του 1913, παραμένοντας επικεφαλής της ίδιας Μεραρχίας, προχώρησε στην εκκαθάριση της Θεσσαλονίκης. Πήρε μέρος στη μάχη του Κιλκίς. Το 1913 ανέλαβε την αρχηγεία του Α΄ Σώματος Στρατού, θέση στην όποια παρέμεινε για τρία έτη. Το 1916 διετέλεσε υπουργός στρατιωτικών. Αποστρατεύθηκε τον Ιούνιο του 1918. Κατά την περίοδο 1929-1932 εκλέχτηκε αριστίνδην γερουσιαστής. Τιμήθηκε με ελληνικά και ξένα παράσημα, αντίστοιχα του βαθμού και των θέσεων που κατείχε, ανάμεσα στα οποία το παράσημο του Σωτήρος.
(Σε διπλανή σκηνή έφεραν στις 7 Δεκεμβρίου 1912 το άψυχο σώμα του γιού του, ανθυπολοχαγού Σπυρίδωνα Καλλάρη (Κέρκυρα 1889 – Ήπειρος 1912), που έπεσε πολεμώντας στη Μανωλιάσσα. Ο Ψαριανός στην καταγωγή Καλλάρης μπήκε στη σκηνή και στάθηκε αλύγιστος μπροστά στη σωρό του γιου του. Δημοσίευμα της εποχής περιέγραψε τη σκηνή: «Έμεινεν όρθιος έως ένα τέταρτον, πότε χαιδεύων τα μαλλιά του παιδιού και άλλοτε τα χείλη. Μια στιγμή θωπεύων τα παγωμένα χέρια του είπε: «παιδί μου, πώς επάγωσαν τα χεράκια του». Και έπειτα: «Εύγε Πίπη μου, έκαμες το καθήκον σου» …)
Ο Κων. Καλλάρης, που ήταν απ΄τους αξιωματικούς που πρώτοι μπήκαν απελευθερωτές και στη Θεσσαλονίκη, έχασε και τον άλλο του γιό Άγγελο 19 χρονών, που έπεσε στις 20 Αυγούστου του 1922 στη μάχη της Ουσάκ στην Μικρά Ασία. Σκοτώθηκε καθώς κάλυπτε την οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων.
Το 1935 η σύζυγός του φεύγει από τη ζωή και μαζί του έχει τις δυο του κόρες. Την Αγγελική (Κέρκυρα 1903 – Αθήνα 1977) και την στερνή του τη Χρυσηίδα (Αθήνα 1908 – 2007).
Τους μιλάει λίγο για τις πολεμικές επιχειρήσεις και πολύ για τα δημόσια έργα και κτήρια, που συμμετείχε στην ανέγερσή τους σαν μηχανικός και που κοσμούν την Κέρκυρα, την Αθήνα, τη Θεσσαλία, τα Μεσόγεια, την Πελοπόννησο.Στην κατοχή η Αγγελική Καλλάρη ως στέλεχος του Ερυθρού Στρατού μαζί με τη Χρυσηίδα οργανώνουν συσσίτια στην κατοχική Αθήνα.
Ο Κ. Καλλάρης πεθαίνει τον Μάϊο του 1940.
Η τελευταία υπηρεσία του Στρατηγού Καλλάρη Κωνσταντίνου που προσέφερε στην πατρίδα του, κατόπιν αιτήματος του Ιωάννη Μεταξά, ήταν μια έκθεση που συνέταξε σχετικά με την κατάσταση των ελληνικών σιδηροδρόμων, που κρίθηκε τότε επιβεβλημένη λόγω της εξάπλωσης του πολέμου στην Ευρώπη.
Η εμπειρία και γνώση της σιδηροδρομικής από τα στελέχη του Μηχανικού (ακόμη σήμερα διδάσκεται στη ΣΤΕΑΜΧ το μάθημα της σιδηροδρομικής) ήταν δοκιμασμένη στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας.
