ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΑΠΟΚΟΡΙΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ: «Ο Αξιωματικός – Ο Διπλωμάτης – Ο Επιστήμων»

Ομιλία του Υπτγου (ΜΧ) εα Ροβήλου Αθανασίου τον Μάιο του 2018, στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών για τον Στρατηγό του Μηχανικού Αποκορίτη Ευάγγελο

Ο Στρατηγός, απεβίωσε το 1988 σε ηλικία 93 ετών, έχοντας την αγαθή τύχη της μέγιστης προσφοράς στο Έθνος, όχι μόνο μέσα από την στρατιωτική, πολεμική και διπλωματική του δράση, αλλά και μέσα από την προσφορά του στην επιστήμη και στην κοινωνία.

Είναι ένα φωτεινό δείγμα Αξιωματικού του Μηχανικού που προσέφερε πολλά, πλην όμως με το πέρασμα του χρόνου η μνήμη μας λιγοστεύει.

Σκοπός της ομιλίας να μη χαθεί το φωτεινό στίγμα άξιων Ανδρών του Μηχανικού, όπως αυτό του Στρατηγού, που τίμησαν με το πέρασμα τους το Έθνος των Ελλήνων και στο να συνειδητοποιήσουν οι νεότεροι το διαχρονικά ιστορικό βάρος της ευθύνης τους, σε κάθε βήμα, σε κάθε απόφαση, σε κάθε πράξη.

Ο Υποστράτηγος Ευάγγελος Χ. Αποκορίτης (1895 – 1988)
«Ο Αξιωματικός – Ο Διπλωμάτης – Ο Επιστήμων»

Ομιλητής: Αθανάσιος Ροβήλος. Υποστράτηγος (ΜΧ) ε.α – Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός ΔΠΘ.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018.

Χώρος ομιλίας: Μουσείο Πόλεως των Αθηνών.

Το γραπτό κείμενο της ομιλίας:

Κυρίες και Κύριοι καλησπέρα.

Βρισκόμαστε σήμερα, 30 χρόνια μετά τον θάνατο του Υποστρατήγου Ευάγγελου Αποκορίτη, για να ανασύρουμε στην μνήμη μας την προσφορά ενός σεμνού Αξιωματικού, ο οποίος ακολουθώντας τα βήματα της στρατιωτικής οικογενειακής του παράδοσης, προσέφερε τα μέγιστα στη Πατρίδα μας. Η ηθική ανάγκη προέκυψε ως κατάθεση φόρου τιμής στο πρόσωπό του.

Ο Υποστράτηγος Μηχανικού Ευάγγελος Αποκορίτης, απόγονος αγωνιστικής στρατιωτικής οικογένειας της Ακαρνανίας, γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1895 στην Αμφιλοχία, της επαρχίας Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, έχοντας γονείς τον Χρήστο Αποκορίτη και την Μαρία Μοσχοβίτη.

Ο παππούς του, Βασίλειος Αποκορίτης, υπήρξε αγωνιστής του 1821, έλαβε μέρος στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου, υπό τον Μάρκο Μπότσαρη και στην συνέχεια ακολούθησε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στην Πελοπόννησο. Τιμήθηκε το 1844 με αριστείο ανδρείας.

Ο πατέρας του, Χρήστος Αποκορίτης, έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς πολέμους 1912 – 1913, αναπτύσσοντας σημαντική στρατιωτική δράση. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, φτάνοντας στον βαθμό του Συνταγματάρχη, ενώ διετέλεσε, μεταξύ των άλλων, Φρούραρχος Άρτας καθώς και Φρούραρχος Αθηνών.

Ο Ευάγγελος Αποκορίτης, εμπνεόμενος από την οικογενειακή στρατιωτική παράδοση, τον Σεπτέμβριο του 1912, σε ηλικία μόλις 16 ετών, κατετάγη στην Α΄ Τάξη του Σχολείου Ευελπίδων, όπως ονομαζόταν τότε η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Είχε προηγηθεί, το 1911, η εισαγωγή στη Σχολή Ευελπίδων του μεγαλύτερου αδελφού του Παναγιώτη, ο οποίος λόγω της κήρυξης του πολέμου εξήλθε πρόωρα από την Σχολή και έλαβε μέρος στη μάχη του Μπιζανίου. Λόγω των εξαιρετικά κακών συνθηκών αρρώστησε βαριά και εστάλη από την Ελληνική Κυβέρνηση για θεραπεία σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας. Το 1926 έλαβε τιμητική αποστρατεία.

Ο Ευάγγελος Αποκορίτης αποφοίτησε μετά από τρία χρόνια και ονομάσθηκε, κατόπιν επιλογής του, Ανθυπολοχαγός Μηχανικού το 1915.

Υπηρέτησε, ξεκινώντας την στρατιωτική του σταδιοδρομία, αρχικά στο Τάγμα Γεφυροποιών και στη συνέχεια στο Β΄ Σύνταγμα Σκαπανέων, καθώς και στο Σύνταγμα Τηλεγραφητών. Πρέπει να τονίσουμε, ότι το έργο των επικοινωνιών του Στρατού, μέχρι και το 1945, ήταν αποστολή του Όπλου του Μηχανικού. Το Όπλο των Διαβιβάσεων συγκροτήθηκε μόλις τον Φεβρουάριο του 1946 με τον αναγκαστικό Νόμο 919 και με προσωπικό που είχε ως βάση στελέχη του Μηχανικού.

Μετά την επίσημη είσοδο της Ελλάδος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ενώ ήταν Αρχηγός της Τηλεγραφικής Υπηρεσίας του Α΄ Σώματος Στρατού το 1918, τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό, σε αναγνώριση της ταχύτατης επίτευξης του δύσκολου έργου της τηλεφωνικής επικοινωνίας Θεσσαλονίκης – Παρισίων, κατά εντολή του Ελ. Βενιζέλου.

Στην συνέχεια υπηρέτησε, από τις αρχές του 1919 έως τα τέλη του 1920, ως Υπαρχηγός της Τηλεφωνικής Υπηρεσίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Αμέσως μετά υπηρέτησε στο Μικρασιατικό μέτωπο, αναπτύσσοντας πολεμική δράση, ως Διοικητής Λόχου και Διλοχίας Σκαπανέων της ΙΙΙης Μεραρχίας, λαμβάνοντας μέρος στις μάχες του Αβγκίν – Ιν – Ονού και του Αφιόν Καραχισάρ , καθώς και με την Χη Μεραρχία στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου.

Στην συνέχεια τοποθετήθηκε Διοικητής Διλοχίας Σκαπανέων Μηχανικού της ΙΙης Μεραρχίας, όπου οργάνωσε, με έργα οχύρωσης, την αμυντική γραμμή του Μαιάνδρου, κατά απόλυτα επιτυχή και αποτελεσματικό τρόπο και μέχρι την υποχώρηση.

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, ενώ ενδιάμεσα φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου.

Προήχθη στον βαθμό του Συνταγματάρχη το 1930, σε ηλικία μόλις 35 ετών. Διοίκησε επί 3,5 έτη το Σύνταγμα Τηλεγραφητών. Δίδαξε επί σειρά ετών στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, καθώς και στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, ως καθηγητής του Όπλου του Μηχανικού και των Διαβιβάσεων. Παράλληλα εκπόνησε 4 πρωτότυπες μελέτες, στρατιωτικού ενδιαφέροντος, οι οποίες και εκδόθηκαν σε συγγράμματα.

Τον Ιούλιο του 1932 νυμφεύτηκε την Μαρία Τουλούπα. Από τον γάμο του απέκτησε δύο κόρες, την Ελένη σύζυγο του δικηγόρου Επαμεινώντα Παπαηλιού και την Θεοδώρα σύζυγο του πρέσβεως Ιωάννη Μπουρλογιάννη – Τσαγγαρίδη.

Διατέλεσε υπασπιστής του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, από τον Νοέμβριο του 1935 έως τον Μάρτιο του 1937. Στην συνέχεια και μέχρι τον Ιανουάριο του 1939 υπηρέτησε ως Διευθυντής της Διευθύνσεως Μηχανικού του Α΄ Σώματος Στρατού και έπειτα ως προϊστάμενος στην Διεύθυνση Μηχανικού του Υπουργείου Στρατιωτικών. Κατά το διάστημα αυτό ασχολήθηκε και με την διεύθυνση της κατασκευής των οχυρωματικών έργων στα Βόρεια σύνορα μας, της γνωστή σε όλους γραμμής Μεταξά. Λόγω των σε εξέλιξη οχυρωματικών έργων καθυστέρησε η υλοποίηση της προγραμματισμένης μετακίνησής του στην Άγκυρα.

Τον Φεβρουάριο του 1939, εγκαταστάθηκε Στρατιωτικός Ακόλουθος στην Ελληνική Πρεσβεία της Άγκυρας, όπου κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανέπτυξε μεγάλη εθνική δράση και στρατιωτική διπλωματία.

Η άμεση και άριστη οργάνωση αξιόπιστων δικτύων πληροφόρησης, η συνεχής επεξεργασία νέων στοιχείων που συνέλεγε και το χάρισμα της διορατικότητας που διέθετε, του παρείχαν την δυνατότητα να καταλήγει σε ακριβείς εκτιμήσεις, τις οποίες και διαβίβαζε με την υπηρεσιακή αλλά και διπλωματική οδό, στο Ελληνικό Επιτελείο και την Κυβέρνηση.

Μετά από μεθοδικές προσπάθειες είχε καταφέρει να εξασφαλίσει απόρρητη πληροφορία, την οποία διαβίβασε στην Ελληνική Κυβέρνηση, σχετικά με τις γερμανικές συγκεντρώσεις στη Ρουμανία που αποσκοπούσαν αποκλειστικά στην επιχείρηση κατά της Ελλάδος, καθώς και τον χρόνο της Γερμανικής εισόδου στην Βουλγαρία.

Επίσης διέγνωσε και πληροφόρησε έγκαιρα τις Ελληνικές αρχές, πριν την έναρξη και κατά την διάρκεια διεξαγωγής του πολέμου, για την δολιότητα της τουρκικής διπλωματίας, η οποία δρούσε παραπλανητικά.

Η εκτίμησή του περί μη εμπλοκής της Τουρκίας και τήρησης των συμφωνηθέντων, ήταν ορθότατη.

Η στάση της Τουρκίας, με τους συνεχείς ελιγμούς και τις μεταπτώσεις της εξωτερικής της πολιτικής, έχει καταγραφεί στο εξαιρετικό του σύγγραμμα «Ιστορικά Γεγονότα».

Σημαντικό πλεονέκτημα ήταν η στιβαρή προσωπικότητα του Ευάγγελου Αποκορίτη που του έδινε την δυνατότητα να συνομιλεί απευθείας με πρωταγωνιστές των εξελίξεων, όπως για παράδειγμα με τον Τούρκο στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, αλλά ακόμα και με τον Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Ισμέτ Ινονού.

Ένα από τα σοβαρά θέματα που αντιμετώπισε, με απόλυτη επιτυχία, ήταν η υποδοχή του προσωπικού της Ελληνικής Ταξιαρχίας Έβρου, στα τουρκικά παράλια και ακολούθως σε ειδικά στρατόπεδα. Η μέριμνα για την διαβίωσή τους και την προώθησή τους, είχε ανατεθεί αποκλειστικά στον Στρατιωτικό Ακόλουθο. Αρχικά είχαν ιδρυθεί στρατόπεδα στην Πέργαμο και την Μερσίνα. Κατόπιν ενεργειών του ιδρύθηκε ένα μεγαλύτερο, στη Νίγδη στην περιοχή του Ικονίου. Σημαντικές λεπτομέρειες μπορεί κάποιος να αντλήσει από το σχετικό Αρχείο της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, όπου βρίσκεται η έκθεση του Διοικητού Ταξιαρχίας Έβρου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι χάρη στις συντονισμένες και μυστικές ενέργειες του Στρατηγού Αποκορίτη, μέχρι τις αρχές του 1944, είχε καταστεί δυνατή η φυγάδευση στην Μ. Ανατολή, για την συνέχιση του αγώνα, τμηματικά 11.000 Ελλήνων, τόσο της Ταξιαρχίας του Έβρου, όσο και αυτών που πέρασαν από την ηπειρωτική Ελλάδα, μέσω του Αιγαίου, στην Τουρκία. Ένας πραγματικός άθλος, λαμβάνοντας υπόψη ότι η φυγάδευση πραγματοποιήθηκε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της Καισάρειας, του Κουσάντασι, του Τσεσμέ και άλλων, κάτω από την ισχυρότατη παρουσία και δράση της Μυστική Γερμανικής Υπηρεσία πληροφοριών που είχε εγκατασταθεί στην θεωρητικά «ουδέτερη» Τουρκία.

Ένα επίσης ιδιαίτερο κεφάλαιο της εθνική του δράση, της ίδιας περιόδου, αφορά την καταλυτική του στάση, στο θέμα που είχε προκύψει με την απόφαση σύστασης προσωρινής κυβερνητικής επιτροπής, το 1943 στη νήσο Σάμο, υπό τον μητροπολίτη Ειρηναίο, εν αγνοία της Κυβέρνησης Τσουδερού που βρισκόταν στο Κάιρο. Το εγχείρημα εκείνο είχε λάβει χαρακτηριστικά ανεξάρτητης Κυβέρνησης της Ελλάδος.

Η Κυβέρνηση Τσουδερού, μετά από αποτυχημένες προσπάθειες, ανέθεσε στον Συνταγματάρχη Αποκορίτη τους χειρισμούς ο οποίος κατάφερε, με τις διπλωματικές του ικανότητες και με υπεράνθρωπες προσπάθειες, να αποτρέψει τα κακόβουλα σχέδια που απέβλεπαν στο να προκαλέσουν ρήγμα στην νόμιμη Ελληνική κυβέρνηση. Σχετικές πληροφορίες μπορούμε να αντλήσουμε στον Γ΄ Τόμο του αρχείου Τσουδερού.

Συνέβαλε τα μέγιστα στη διατήρηση της εθνικής συνοχής και ομοψυχίας, σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας του έθνους μας, που ενδεχομένως έχει παραμείνει σχετικά άγνωστη σε πολλούς.

Αποφεύχθηκε με βεβαιότητα ο σοβαρότατος κίνδυνος ενός επιπλέον διχασμού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλη την διάρκεια της παραμονής του στην Τουρκία και από ενάρξεως του Ελληνο Ιταλικού πολέμου, αλλά και στη συνέχεια, ζητούσε επανειλημμένα με υπηρεσιακές αναφορές του, την μετακίνησή του στην περιοχή των επιχειρήσεων, για να συμμετέχει ενεργά στον αγώνα. Σε όλες τις περιπτώσεις το αίτημα του δεν γινόταν δεκτό, με την αιτιολογία ότι η αποστολή του ως Στρατιωτικού Ακολούθου ήταν επίσης σημαντικότατη.

Σε δημοσίευμα της Εστίας, στις 15 Μαρτίου 1988, που αναφέρεται στον Ευάγγελο Αποκορίτη, διαβάζουμε: «Είναι σπάνιο το φαινόμενον Αξιωματικών με τοιαύτην κατάρτισιν, ώστε να επιτελούν το προς την Πατρίδα καθήκον των όχι μόνο στρατιωτικώς, αλλά και διπλωματικώς.

Εν τούτοις, προ τινών ετών ακόμη, επιτελικοί Αξιωματικοί συνεπαρατάσσοντο και εις την διπλωματικήν μάχην, προσφέροντες πολυτίμους υπηρεσίας εις το αγωνιζόμενο Έθνος. Αύτη ήτο η περίπτωσις του Ευαγγέλου Αποκορίτου, που από του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Μικρασιατικής Εκστρατείας μέχρι και μετά την Απευλευθέρωση, ευρέθη, πάντοτε εις την πρώτην γραμμήν του διπλωματικού αγώνος, προσενεγκών μεγάλας υπηρεσίας εις αμφότερους τους τομείς»

Μετά την απελευθέρωση αποστρατεύεται, αλλά παραμένει μέχρι τον Ιούνιο του 1945 Σύμβουλος Τύπου και Πληροφοριών στην Ελληνική πρεσβεία της Άγκυρας. Ανακαλείται στη συνέχεια, ως ουδέποτε απομακρυνθείς, από τις τάξεις του στρατεύματος και τον Ιούλιο του 1945 τοποθετείται Διευθυντής Μηχανικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Στην διάρκεια της παραμονής του, στα καθήκοντα του Διευθυντή του Όπλου του Μηχανικού, ιδρύεται η Σχολή Μηχανικού στο Λουτράκι, που ακόμα και σήμερα αποτελεί το λίκνο για τα στελέχη του Όπλου.

Αποστρατεύεται το 1946 με τον βαθμό του Υποστράτηγου, έχοντας συνολικά 52 μήνες υπηρεσία μετώπου στην στρατιωτική του σταδιοδρομία, αλλά συνεχίζει την προσφορά του.

Τον Φεβρουάριο 1949, ο Υποστράτηγος ε.α Αποκορίτης, ανακαλείται στις τάξεις του Στρατού, ως έφεδρος εκ μονίμων και τοποθετείται, αποσπασμένος στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Στρατιωτικός Σύμβουλος του Συνδέσμου της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Βαλκανικής Επιτροπής του ΟΗΕ στην Θεσσαλονίκη, προσφέροντας πολλά με τις γνώσεις και την προσωπικότητά του.

Παραμένει σε αυτή τη θέση μέχρι το 1951 και στη συνέχεια αναλαμβάνει Διευθυντής Τύπου και Διαφωτίσεως του Γενικού Επιτελείου Στρατού, έως το 1953.

Επί κυβερνήσεως Παπάγου, ο οποίος τρέφει μεγάλη εκτίμηση στην προσωπικότητα και τις ικανότητες του Στρατηγού, αναλαμβάνει αρχικά το 1953 Πρόεδρος και στη συνέχεια το 1955 Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, όπου και παραμένει μέχρι το 1958, επί κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Ίδρυμα παράγει σημαντικό έργο, που έχει συντελέσει καθοριστικά στην εξέλιξη της Ραδιοφωνίας στην χώρα μας.

Τον Μάρτιο του 1954 αναγγέλλεται η δημιουργία του εξαιρετικά ποιοτικού Τρίτου Προγράμματος. Το Πρόγραμμα άρχισε να εκπέμπει στις 19 Σεπτεμβρίου, με κύριο συντελεστή τον Ζακυνθινό λογοτέχνη και μετέπειτα πολιτικό Διονύσιο Ρώμα, ο οποίος επιλέχθηκε κατόπιν προτάσεως του Στρατηγού Αποκορίτη.

Μέσα στο ίδιο έτος εγκαινιάζονται και εκπέμπουν Ραδιοφωνικοί Σταθμοί στην Κομοτηνή, στα Χανιά και στη Ρόδο. Το 1956 τίθεται σε λειτουργία ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Φλώρινας, ενώ το 1957 ο αντίστοιχος στην Κέρκυρα. Τέλος επί των ημερών του ιδρύεται και ο εθνικός πομπός στο Μπογιάτι.

Πέρα από την προσφορά στο Έθνος και στην κοινωνία, ο Υποστράτηγος Αποκορίτης άφησε πίσω του πλούσιο συγγραφικό έργο. Οφείλουμε να αναφερθούμε στο πνευματικό του έργο, που άοκνα σε όλη την διάρκεια της ζωής του ήταν βασικό μέλημα.

Συγγράμματα του κατά την περίοδο της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας είναι τα παρακάτω:

Στο βαθμό του Ταγματάρχη:

“Μέσα Συνδέσμων, Αθήνα 1924. Το πόνημά του, αναφερόταν στα μέσα επικοινωνιών, καθώς διέθετε ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση και ως Αρχηγός Τηλεγραφικής Υπηρεσίας που είχε διατελέσει, πολύτιμη εμπειρία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει απολύτως ορθά στον πρόλογο του «Πας πόλεμος, πάσα επιχείρησις, πάσα μάχη, προς επιτυχή διεξαγωγή έχει ανάγκη διευθύνσεως. Δια την διεύθυνσιν ταύτην πας ηγήτωρ έχει ανάγκην μέσων επιτρεπόντων, όπως: Πληροφορήται, λαμβάνη, και μεταδίδη συγχρόνως.»

“Περί Οδών, Αθήνα 1925. Στο βιβλίο του αυτό αναφερόταν με ιδιαίτερη τεκμηρίωση στα είδη και την κατασκευή των οδών, ένα από τα πολλά τεχνικά αντικείμενα του Όπλου του Μηχανικού.

Στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη:

“Συγκοινωνίαι και Μεταφοραί, Αθήνα 1929. Στο βιβλίο αυτό αναφερόταν στην σπουδαιότητα της εξέλιξης των συγκοινωνιών στην ανάπτυξη των μεταφορών.

Επίσης στον βαθμό αυτό, υπήρξε εκ των βασικών συντακτών της Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαίδειας, η οποία εκδόθηκε το χρονικό διάστημα 1927 -1930.

Στο βαθμό του Συνταγματάρχη:

“Οχυρωτική. Η Τακτική χρήσις της οργανώσεως του εδάφους, Αθήνα 1935. Ένα ιδιαίτερο σύγγραμμα, το οποίο εντυπωσιάζει για τη σαφήνεια και τη πληρότητα του. Καταφέρνει να συνδέσει κατά τον καλύτερο τρόπο την οργάνωση του εδάφους με την τακτική χρήση του, αντιμετωπίζοντας κάθε δυνατή περίπτωση. Εντυπωσιάζει η διαπίστωση του πόσο βαθύς γνώστης ήταν της τακτικής των στρατιωτικών επιχειρήσεων, των έργων οχύρωσης του εδάφους, καθώς και η παραστατικότητα των σχεδίων που παραθέτει για την πληρέστερη κατανόηση.

Τα συγγράμματα του αυτά αποτέλεσαν βασική βιβλιογραφία για τα μελλοντικά, σχετικά με τη θεματολογία, πονήματα και έχουν προάγει σημαντικά την στρατιωτική επιστήμη.

Μετά την αποστρατεία του, δημοσίευσε τα παρακάτω συγγράμματα:

“Διεθνείς Συγκοινωνίαι – Ιστορικά Σταυροδρόμια και Μεταφοραί, Αθήνα 1953. Το βιβλίο του αυτό έτυχε εξαιρετικής κριτικής στον Αθηναϊκό τύπο, αλλά και στον τότε Ραδιοφωνικό Σταθμό. Το θέμα των χερσαίων, θαλασσίων και αεροπορικών συγκοινωνιών αναλύεται σε βάθος και από κάθε οπτική γωνία, ιστορική, πολιτιστική, οικονομική, τεχνική και παγκοσμίου στρατηγικής.

“Ιστορικά Γεγονότα. Ενδιαφέροντα την Ελλάδα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Αθήνα 1979. Στο τελευταίο του αυτό βιβλίο, εξέτασε με επιμέλεια γεγονότα του Πολέμου, αποκαλύπτοντας άγνωστα αλλά ιδιαίτερα σημαντικά συμβάντα. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί σημαντικό βιβλιογραφικό στήριγμα σε κάθε σχετική ιστορική αλλά και διπλωματική μελέτη. Ως ύψιστη αναγνώριση, για το έργο του αυτό, έλαβε τιμητικό έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών το 1980.

Δημοσίευσε σειρά άρθρων τον Σεπτέμβριο του 1972 με τίτλο «Σκοτεινές δυνάμεις κατά της Ελλάδος», καθώς άλλη σειρά το χρονικό διάστημα Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1977 με τίτλο «Η δολιότητα της Τουρκικής πολιτικής». Επίσης αρθρογραφούσε τακτικά στη εφημερίδα Εστία από το 1979 έως το 1982, σχετικά με τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ΝΑΤΟ, και την άμυνα της Δύσης.

Το 1982 του απονεμήθηκε, από το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, τιμητικό δίπλωμα, σε αναγνώριση της προσφοράς του στους σκοπούς του Ινστιτούτου.

Ως Αξιωματικός, για την συνεισφορά του στους αγώνες του Έθνους έχει τιμηθεί, μεταξύ των άλλων με:

Χρυσό Αριστείο Ανδρείας

Πολεμικό Σταυρό

Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως

Μετάλλιο Βαλκανικών πολέμων 1912 – 1913

Μετάλλιο Ανδρείας της Σερβίας Διασυμμαχικό μετάλλιο Νίκης Αργυρό Σταυρό Ταξιαρχών του Τάγματος του Σωτήρος

Χρυσό Σταυρό Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΑΠΟΚΟΡΙΤΗ:

Ο Στρατηγός Αποκορίτης Ευάγγελος, απεβίωσε το 1988 σε ηλικία 93 ετών, έχοντας την αγαθή τύχη της μέγιστης προσφοράς στο Έθνος, μέσα όχι μόνο από την στρατιωτική, πολεμική και διπλωματική του δράση, αλλά και μέσα από την προσφορά του στην επιστήμη και στην κοινωνία. Για όλα αυτά που έπραξε, οι απόγονοι του πρέπει να αισθάνονται και να είναι υπερήφανοι, ενώ όλοι εμείς ευγνώμονες.

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΑΠΟΚΟΡΙΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΝ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΗΣ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΡΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ.